यो अनुपको मेलले मलाई साच्चै नै युनीकोडमा लेख्न मन लागेको छ । हुनत यो नजानी नहुने कुरा रहेनछ तर पनी किन किन यूनीकोडमा नै लेख्ने इच्छा जागेर आयो । अझैपनि मेरो मन शान्त भएको छैन । आजपनी दिन त्यतीकै बितेर गयो । बेकारमा वितेका यी दिन सम्झीदा लाग्छ मन मेरो अझै शान्त नभएको हो की ।
जीन्दगीको उपहार के दिउ तिमीलाई भनि हिजोमात्र एउटी मोरीले भनेकी थिई म सोझो मोरो के भनु के भनु भएर युनिकोडमा लेख्न सिकाईदेउ न त भनेछु । पछि कस्तो पछुतो पो लाग्यो त हो गाठे ।
उपहार दिन उ फेवातालको किनारमा आउछु भन्थी मोरी । एकपटक फोनमा लजाउदै भनि के हो तपाई त अचम्मको उपहार पो माग्नुहुदोरहेछ । म अक्क न वक्क परे । आखिर मात्र एक दिन म बरालिदै बेगनास तालको किनारमा पुग्दा भेट भएकि मोरी त थिई । मलाई अचम्म नै पारिदिई ।
कस्ती राम्रि रहेछ । ए साच्चै म त यता तिर फस्न त लागिन । म तर्सेको पो थिए त । अऊधी राम्रि पो रहेछ उसको जिउडाल त । भगवान ले पनि फुर्सद लिएर नै बनाएका । धैरै समय खर्चेर बनाएको माल नराम्रो हुने त कुरै भएन त्हीपनि । अचानकै बेगनास को किनारमा भेट भएपनि पहिलो भेटमा नै मन खोलेर कुरा गरेकी थिई । सोध्दै जाँदा एकपटक उसको अङ्ग्रेजी भनाउदो नेपालको बेलायति सैनिक सँग विवाह भएको तर पछि लाहुरे घर नफकेको तर पैसा भने मनगन्य पठाएको कुरा खोल्न पनि पछि परिन उ भेटघाटको दौरानमा ।